POSIEDZENIE PLENARNE NRA
W DNIACH 25–26 MARCA 2006 R. W GRZEGORZEWICACH

Na wstępie posiedzenia plenarnego NRA Prezes adw. S. Rymar powitał zaproszonych gości i zaprosił wszystkich zgromadzonych na prezentację dotyczącą wzoru nowej legitymacji adwokackiej przygotowanego przez pana Dariusza Skoratko z Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych. Pan Skoratko przedstawił aspekty związane z podpisem elektronicznym. W związku z wątpliwościami dotyczącymi wprowadzenia nowego wzoru legitymacji sprawa będzie przedmiotem analizy.
Prezes poinformował o wizycie, jaką odbył wraz z Wiceprezesami J. Agacką-Indecką i W. Hermelińskim u Prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego oraz Premiera K. Marcinkiewicza. Obie wizyty były poświęcone prezentacji troski adwokatury o prawidłowy stosunek do organów wymiaru sprawiedliwości, do sądów i sędziów, wobec prób podważania tego zaufania. Brak zaufania do tych instytucji i osób uniemożliwia rządy państwa prawa. Dyskusja z panem Premierem była bardzo rzeczowa, godna i przeprowadzona z należytą powagą, i wskazywała, iż Prezes Rady Ministrów podziela wiele poglądów prezentowanych przez adwokaturę.
Wobec fundamentalnego znaczenia spraw, które zostaną poruszone w związku z wpływem do NRA dwu projektów rządowych ustaw: o zmianie ustawy p. o a. i postępowań dyscyplinarnych wobec środowisk prawniczych, Prezes S. Rymar zaproponował powołanie Komisji w składzie adw. adw. Kazimierz Wójcicki, Edward Rzepka i Joanna Kaczorowska, która następnie opracowała projekt uchwały. Przyjętą uchwałę nr 41/2006 publikujemy na s. 354. Komisja została powołana.
Wiceprezes J. Agacka-Indecka poinformowała o posiedzeniu poselskiej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, w której wzięła udział z Sekretarzem NRA adw. A. Siemińskim. Członkowie Komisji pogratulowali adwokaturze stylu, w jakim został przeprowadzony egzamin konkursowy na aplikację adwokacką w grudniu 2005 r. Wskazano na fakt, że przyjęcie w drodze konkursu dużej liczby aplikantów wskazuje na otwartość adwokatury dla młodego pokolenia prawników.
Prezes S. Rymar otworzył dyskusję nad rządowym projektem nowelizacji p. o a. Adw. A. Zwara, autor materiału przygotowanego na posiedzenie plenarne o zmianach w p. o a. i postępowaniach dyscyplinarnych wniósł, aby odbyła się łączna dyskusja nad dwoma projektami rządowymi.
Adw. A. Zwara podniósł, iż sądownictwo dyscyplinarne jest oparte o adwokacką deontologię zawodową. Projekt rządowy jest nową próbą naruszenia art. 17 Konstytucji RP. Można dyskutować nad propozycjami Ministra Ziobro poszerzenia jawności rozpraw dyscyplinarnych, wprowadzenia czynnika prokuratorskiego do rozpraw, ale nie może być jakiegokolwiek przyzwolenia na likwidację w całości adwokackiego sądownictwa dyscyplinarnego. Jego zdaniem w Ministerstwie Sprawiedliwości panuje chaos. Złożono dwa projekty, które się wzajemnie wykluczają. 90% spraw dyscyplinarnych to sprawy drobne. Jest nonsensem, aby sądy powszechne zajmowały się takimi sprawami. Od deontologii zawodowej są adwokaci. Nasza deontologia nie jest prawem dla sędziów.
Adw. J. Agacka-Indecka podzieliła stanowisko zajęte przez adw. A. Zwarę. Wprowadzenie ustaw zaproponowanych przez Ministerstwo grozi tym, że art. 17 Konstytucji RP stanie się dla adwokatury pusty.
Dziekan ORA w Warszawie adw. J. Trela podkreślił doniosłość tematu sądownictwa dyscyplinarnego. Mówił o tym wiele razy uprzednio, że sądownictwo dyscyplinarne stanie się nowym polem konfrontacji między adwokaturą i Ministerstwem. Dobrze się stało, że w sprawie sądownictwa dyscyplinarnego Prezydium zasięgnie opinii konstytucjonalisty. Obie największe partie w parlamencie, PiS i PO chcą likwidacji adwokackiego sądownictwa samorządowego. Adw. Jacek Trela przedstawił różne możliwości rozwiązań. Zwiększyć jawność postępowań dyscyplinarnych i pozostawić je samorządowi adwokackiemu, a może zgodzić się na sądownictwo państwowe z udziałem adwokatów. Zdaje sobie sprawę, że to może być trudne do zaakceptowania. Adw. J. Trela zajął się również innymi aspektami samorządności, które są pilnie obserwowane przez polityków i mogą się stać nowymi polami konfrontacji dla adwokatury z tendencjami likwidującymi samorząd.
Adw. J. Ciećwierz odniósł się do kwestii postępowania dyscyplinarnego. Publikatory stwarzają fałszywą wizję naszego postępowania dyscyplinarnego w ramach korporacji jako obrony interesów adwokatury. Jest to oczywista nieprawda. W nieodległej przeszłości nastąpiło w wyniku orzeczeń sądów dyscyplinarnych 6 wydaleń z adwokatury, 12 zawieszeń w czynnościach zawodowych. Minister Sprawiedliwości, który sprawuje nadzór w dziedzinie rozstrzygnięć dyscyplinarnych, otrzymuje każde orzeczenie sądowe naszych organów. Nie skarży tych orzeczeń, uznając je w ten sposób za zasadne.
Adw. W. Hermeliński zauważył, że w krajach UE sądownictwo dyscyplinarne w pierwszej instancji jest adwokackie, a w drugiej instancji już jest pewne zróżnicowanie. Liczy na poparcie Prezesa CCB dla zachowania naszego sądownictwa dyscyplinarnego. CCBE przesłało do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Zbigniewa Ziobro list z 26 kwietnia 2006 r. w tej sprawie. List publikujemy na s. 354.
Adw. Ż. Dębska zauważyła, że agresja kierowana przeciwko adwokaturze często bierze się z niewiedzy. Trzeba opinię publiczną informować o naszym stanowisku. Trzeba zwiększyć jawność postępowań. Druga instancja rzeczywiście może być mieszana, ale sądownictwo dyscyplinarne winno pozostać w naszych rękach.
Adw. A. Przedpełska: uchwała NRA winna przeciwstawić się projektowi odebrania adwokaturze sądownictwa dyscyplinarnego.
Adw. A. Grabiński pozytywnie ocenia stan sądownictwa korporacyjnego, ale ma również koncepcję sądu dyscyplinarnego mieszanego, złożonego z sędziów pochodzących z różnych środowisk prawniczych.
Adw. Z. Marciniak uważa, ze musimy szukać odrębności naszego postępowania dyscyplinarnego, wykazać tę odrębność, aby sądownictwo zachować.
Adw. E. Krasowska dwie kadencje była rzecznikiem dyscyplinarnym. Fakt, że o wniesieniu skargi przeciwko adwokatowi będzie według projektu ministerialnego, decydował prokurator, od razu w opinii społecznej postawi adwokata w złym świetle.
Adw. Z. Dyka zauważa, że projekt ustawy o postępowaniu dyscyplinarnym jest wyjątkowo niechlujny, wewnętrznie sprzeczny, obrażający zasady przyzwoitego tworzenia prawa. W latach 60. ub. wieku już narzucono adwokaturze sądy mieszane, później od tego odstąpiono. PiS nawiązuje do półautorytarnych, etatystycznych, antysamorządowych i antyadwokackich wzorów z lat 30. ubiegłego wieku. Podniósł chaos w Ministerstwie Sprawiedliwości na odcinku legislacyjnym. Dwie ustawy adwokackie wzajemnie sprzeczne.
Adw. B. Szlanta: musimy robić wszystko, aby zachować maksimum niezależności. Proponowane „szkoły dla aplikantów” nie są dobrym pomysłem. Jest to coś w rodzaju studiów podyplomowych, które dla adwokatury nie są przewidziane. Adwokatura niestety utraciła autorytet w sprawach publicznych. Trzeba go odzyskać.
Prezes S. Rymar: Członkowie Prezydium i on osobiście w każdym wystąpieniu publicznym reagują na niekorzystne opinie o adwokaturze, podejmowane są próby wyjaśnienia sytuacji zgodnie z interesem adwokatury. 19 uchwał NRA i Prezydium było przyjmowanych w interesie publicznym. Znana ubiegłoroczna konferencja na temat roli prawników w państwie demokratycznym została dobrze przyjęta, tak jak i różne rodzaje pomocy: np. jak po katastrofie budowlanej w Katowicach. Trzeba obalać fałszywe i wyświechtane opinie o adwokatach.
Adw. G. Janisławski. Trzeba się dobrze przygotować, uzbroić w kontrargumenty, powołać własną komisję do spraw ustawodawczych, mamy się do czego odwołać. Wskazał na projekt p. o a. w Dzienniku Urzędowym z okresu Powstania Warszawskiego. Adwokaci nie zgadzali się wówczas, w jakże trudnych warunkach w ogarniętej wojną Warszawie, z modelem ustawy adwokackiej, poddanej nadmiernemu ciśnieniu państwa. Należy wychodzić z nowymi inicjatywami medialnymi, żeby odzyskać prawidłowy odbiór zawodu adwokata w społeczeństwie.
Adw. E. Rzepka. Uchwała powinna być mocna i głośna. Autorzy rządowych projektów dążą do scentralizowanego państwa.
Adw. K. Boszko. W dniu dzisiejszym trzeba się opowiedzieć za jednym modelem samorządowego sądownictwa dyscyplinarnego. Jawność rozpraw tak, ale wtedy gdy nie dotyczy tajemnicy zawodowej.
Adw. R. Żuk. Nie wolno utracić sądownictwa dyscyplinarnego. Każdy członek adwokatury winien we własnym zakresie krzewić pozytywny wizerunek adwokata. Zacytował fragmenty obrzydliwego, oszczerczego artykułu w piśmie „Fakt”, który adwokatów przedstawia w krańcowo niekorzystnym świetle.
Adw. S. Kłys. Podniósł konieczność gruntownego szkolenia aplikantów. W Krakowie, na 140 zdających, przyjęto 121 aplikantów. Organizuje dla nich zajęcia z dziedziny kryminalistycznej, medycyny sądowej, z psychiatrii.
Adw. J. Długopolski. W żadnym razie nie „kolaborować” z Ministrem Sprawiedliwości, nie zgadzać się na likwidację sądownictwa dyscyplinarnego, wszelkie ustępstwa w niczym tu nie pomogą. Minister i tak ma dostateczną kontrolę i nadzór nad naszym sądownictwem dyscyplinarnym.
Adw. J. Agacka-Indecka. Zmiany w systemie sądownictwa dyscyplinarnego są niezbędne. Powinien powstać zespół ds. ustawy o adwokaturze. W zmieniającej się szybko sytuacji Prezydium powinno uzyskać od Naczelnej Rady pełnomocnictwa do działań w sprawach sądownictwa dyscyplinarnego.
Adw. St. Mikke. Adwokatura ma niejako przyrodzone prawo do samorządności. Prawo do zrzeszania się, zgromadzeń, prawo do wolności wynika z prawa naturalnego. Przypomniał dawny spór między adw. adw. K. Łojewskim i K. Piesiewiczem o „rodowód” i istotę samorządności.
Po przerwie w obradach adw. A. Malicki, Przewodniczący Komisji Doskonalenia Zawodowego Adwokatów zreferował próby przygotowania regulaminu doskonalenia zawodowego. Komisja rozważała powstanie 11 ośrodków w miastach uniwersyteckich dla szkolenia. Następnie zastanawiała się nad regionalnymi komisjami szkoleniowymi. Wobec kogo to szkolenie przyjąć za obowiązkowe, aczkolwiek obowiązek ciągłego podnoszenia kwalifikacji i szkoleń wynika z § 8 Kodeksu Etyki. Od 1993 r. (raport Clementiego) w Europie Zachodniej powstały takie ośrodki szkoleniowe.
Prezes S. Rymar zaproponował dyskusję na powyższy temat, szczególnie w wersji adw. A. Malickiego jak i adw. Z. Dyki.
Adw. Z. Dyka jest przeciwko „mnożeniu bytów”, powoływaniu nowych ośrodków szkoleniowych, niech to będą komisje przy ORA.
Adw. prof. J. Giezek przychyla się do poglądu A. Malickiego.
Adw. A. Grabiński jest za ośrodkami szkoleniowymi, 11 w siedzibach sądów apelacyjnych. Trzeba opracować nie instrukcję, a regulamin prac komisji.
Prezes S. Rymar przychyla się do poglądu adw. Z. Dyki. W dalszej dyskusji adw. D. Wojnar zwrócił uwagę na powagę chwili, konieczność dania sygnału społeczeństwu, że adwokatura się zmienia, idzie w kierunku pogłębiania profesjonalizmu przez rzetelne, nowoczesne szkolenia. Adw. A. Zwara przedstawił swoje refleksje z udziału w konferencji w Berlinie poświęconej szkoleniu adwokatów. W Holandii, Francji, Szkocji w drodze ustawowej wprowadzono obowiązek szkoleniowy. Adw. J. Agacka-Indecka proponuje do obszaru szkoleń włączyć konferencje międzynarodowe na różne specjalistyczne tematy. Adw. K. Boszko zwrócił uwagę na aspekt finansowy szkoleń. Czy składka adwokacka nie wzrośnie zbyt wysoko.
Naczelna Rada Adwokacka przyjęła uchwałę nr 39/2006, którą publikujemy poniżej.
Następnymi zagadnieniami, nad którymi obradowano były nowe problemy związane z egzaminami adwokackimi, szkoleniami aplikantów adwokackich na nowych zasadach. W dyskusji udział wzięli adw. adw. A. Siemiński, B. Szlanta, J. Agacka-Indecka, Kuklewicz, K. Boszko, S. Rymar, P. Sendecki, G. Janisławski.
Prezes S. Rymar złożył informację na temat jednodniowego szkolenia medialnego w NRA, uroczystości związanej z uczczeniem pamięci śp. adw. Marii Budzanowskiej, ew. wniesienia pozwu przeciwko posłowi Gosiewskiemu. Adw. Sendecki zreferował sprawy finansowe, przyjęto uchwały w sprawach finansowo-budżetowych oraz w sprawie postępowań dyscyplinarnych (uchwałę opublikowano w numerze 3–4 „Palestry”).

Andrzej Bąkowski



UCHWAŁA NR 39/2006
NACZELNEJ RADY ADWOKACKIEJ
Z 25 MARCA 2006 R.

Na podstawie art. art. 3 pkt 4 i 58 pkt 12 lit. h ustawy z 26 maja 1982 r. – Prawo adwokaturze (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, zmiana Nr 126, poz. 1069) uchwala się, co następuje:
Wykonywanie zawodu adwokata jako wolnego zawodu zaufania publicznego wymaga najwyższej staranności oraz profesjonalizmu, których podstawą oraz gwarancją jest ustawiczne doskonalenie zawodowe. Potrzebę doskonalenia determinuje rola społeczna adwokata, zakres adwokackiej pomocy prawnej świadczonej osobom fizycznym i prawnym, jego udział w postępowaniu przed sądami, urzędami i organami władz państwowych i samorządowych oraz organami organizacji gospodarczych.
Wobec zmieniającego się systemu prawa oraz konieczności jego ciągłego dostosowywania do wymogów Unii Europejskiej – adwokat, konfrontowany ze społecznym oczekiwaniem świadczenia pomocy prawnej wedle najwyższych standardów, nie może ograniczać się do wiedzy uzyskanej w czasie studiów oraz aplikacji, lecz staje przed koniecznością ustawicznego podnoszenia swych kwalifikacji, zarówno poprzez samokształcenie, jak również poprzez udział w różnych formach szkolenia, organizowanych przez samorząd adwokacki.
Dążąc do wzmocnienia prestiżu zawodu adwokata, ustanawia się – obok samokształcenia zawodowego jako trwałej zasady wykonywania zawodu – także zasadę obowiązkowego udziału w doskonaleniu zawodowym.
Postanowienia niniejszej uchwały, określające zakres oraz sposób wykonywania obowiązku doskonalenia zawodowego, w żaden sposób nie ograniczają adwokatów w podejmowaniu działań zmierzających do uzyskania wiedzy specjalistycznej z poszczególnych dziedzin prawa we własnym zakresie.


Rozdział I
Postanowienia ogólne

§ 1
Obowiązkiem adwokata jest stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych, przez aktualizację oraz rozszerzanie wiedzy z zakresu prawa i orzecznictwa. Wykonywanie tego obowiązku nie może ograniczać się do samokształcenia, ale winno obejmować także czynny lub bierny udział w różnych formach szkolenia zawodowego, studiów, studiów podyplomowych i kursów według uznania i wyboru adwokata, a także w zajęciach zalecanych przez Naczelną Radę Adwokacką i okręgowe rady adwokackie.

§ 2
Doskonalenie zawodowe może polegać na:
a) uczestnictwie w studiach podyplomowych prowadzonych przez wydziały prawa uniwersytetów lub innych uczelni wyższych,
b) prowadzeniu zajęć dydaktycznych dla studentów, doktorantów i słuchaczy studiów podyplomowych,
c) prowadzeniu zajęć szkoleniowych z dziedziny prawa z aplikantami sędziowskimi, adwokackimi, radcowskimi, notarialnymi lub przedstawicielami innych zawodów prawniczych przewidzianych przez właściwe przepisy prawa,
d) publikowaniu artykułów, komunikatów, studiów i innych prac z dziedziny nauki prawa i jego stosowania,
e) uczestnictwie w szkoleniach, seminariach i konferencjach organizowanych przez samorząd adwokacki oraz inne instytucje zapewniające prawidłowy poziom szkolenia i doskonalenia zawodowego.

§ 3
1. Adwokaci wykonujący zawód w formach przewidzianych właściwymi przepisami są zobowiązani do udziału w doskonaleniu zawodowym organizowanym przez okręgowe rady adwokackie oraz Naczelną Radę Adwokacką.
2. Od obowiązku udziału w doskonaleniu zawodowym adwokaci mogą być zwolnieni w uzasadnionych przypadkach na podstawie decyzji dziekanów okręgowych rad adwokackich.

§ 4
Uchybianie obowiązkowi doskonalenia zawodowego przez adwokatów stanowi przewinienie dyscyplinarne.


Rozdział II
Doskonalenie zawodowe

§ 5
Obowiązkowe doskonalenie zawodowe adwokatów odbywa się w formach:
a) szkolenia organizowanego przez okręgową radę adwokacką;
b) szkolenia organizowanego przez komisje doskonalenia zawodowego adwokatów, o których mowa w rozdziale III niniejszej uchwały;
c) szkolenia organizowanego przez inne instytucje rekomendowane przez władze adwokatury;
d) w formach określonych w § 2 niniejszej uchwały.

§ 6
Obowiązek doskonalenia zawodowego w formie szkolenia organizowanego przez okręgową radę adwokacką wynosi 10 godzin w stosunku rocznym.

§ 7
Okręgowe rady adwokackie zobowiązane są, w sposób umożliwiający wybór, organizować szkolenia we własnym zakresie lub zlecać ich przeprowadzenie stosownie do postanowień § 8 w rozmiarze nie mniejszym niż 20 godzin rocznie.

§ 8
Prowadzenie szkoleń organizowanych przez okręgową radę adwokacką w postaci kursów, konferencji, wykładów, seminariów może być zlecone zarówno uniwersytetom, jak również innym wyspecjalizowanym instytucjom.

§ 9
Niezależnie od postanowień § 5 lit. a) ustala się obowiązek uczestnictwa w szkoleniu z zakresu doskonalenia zawodowego obejmującym jednorazowo 30 godzin w okresie 5 lat, organizowanym przez adwokacką komisję doskonalenia zawodowego, o której mowa w rozdziale III niniejszej uchwały.

§ 10
1. Naczelna Rada Adwokacka, na wniosek Ośrodka Badawczego Adwokatury, w ramach swojej kadencji, uchwala zalecenia dotyczące tematyki doskonalenia zawodowego.
2. Okręgowe rady adwokackie, uwzględniając zalecenia Naczelnej Rady Adwokackiej mogą objąć programem doskonalenia zawodowego dodatkowe zagadnienia, niewymienione w zalecanym programie doskonalenia.

§ 11
Naczelna Rada Adwokacka oraz okręgowe rady adwokackie zamieszczają informacje dotyczące organizowanych konferencji doskonalenia zawodowego w taki sposób, aby powiadomić o nich wszystkich adwokatów i aplikantów adwokackich.

§ 12
Doskonalenie zawodowe adwokata, realizowane w formach przewidzianych w § 2 lit. b–d, zaliczane jest na poczet obowiązku szkolenia określonego w § 3 ust. 1 niniejszej uchwały, według następujących zasad:
a) przeprowadzenie dwugodzinnego wykładu z przedmiotów prawniczych traktuje się jako odpowiadające czterem godzinom szkolenia;
b) ogłoszenie publikacji w czasopiśmie prawniczym dotyczącej nauki prawa lub praktyki wymiaru sprawiedliwości traktuje się jako odpowiadające dziesięciu godzinom szkolenia, przy czym objętość publikacji nie może być mniejsza niż 8 stron standaryzowanego tekstu;
c) przeprowadzenie jednogodzinnych zajęć z dziedziny popularyzacji prawa traktuje się jako odpowiadające półtorej godziny szkolenia.

§ 13
Adwokaci zobowiązani są w terminie do końca lutego każdego roku złożyć właściwej okręgowej radzie adwokackiej sprawozdanie o wykonaniu obowiązku doskonalenia zawodowego w roku poprzednim. Załącznikami sprawozdania winny być dokumenty potwierdzające realizację obowiązku doskonalenia zawodowego.


Rozdział III
Regionalne komisje
doskonalenia zawodowego adwokatów

§ 14
1. Naczelna Rada Adwokacka powierzy Ośrodkowi Badawczemu Adwokatury utworzenie w porozumieniu z okręgowymi radami adwokackimi jedenastu adwokackich regionalnych komisji doskonalenia zawodowego przy okręgowych radach adwokackich: w Warszawie, w Białymstoku, w Gdańsku, w Katowicach, w Krakowie, w Lublinie, w Łodzi, w Poznaniu, w Szczecinie, we Wrocławiu i w Rzeszowie. Komisje te zostaną utworzone w miarę możliwości we współpracy z wydziałami prawa miejscowych uniwersytetów.
2. Właściwa dla siedziby adwokackiej regionalnej komisji doskonalenia zawodowego okręgowa rada adwokacka zapewni obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji.

§ 15
Adwokacka regionalna komisja doskonalenia zawodowego adwokatów przy okręgowych radach adwokackich organizuje zajęcia szkoleniowe także we współpracy z wydziałami prawa miejscowych uniwersytetów i innymi specjalistami na podstawie odrębnych umów z uwzględnieniem potrzeby uzupełnienia wiedzy prawniczej, szkoleń specjalistycznych, aktualizacji ogólnej wiedzy prawniczej, adaptacji do wymagań klientów oraz rynku usług prawnych itp.

§ 16
1. W okresach pięcioletnich adwokacka regionalna komisja doskonalenia zawodowego organizuje dla wszystkich adwokatów zajęcia z prawa sądowego, w wymiarze nie mniejszym niż 30 godzin, niezależnie od corocznego obowiązku szkolenia.
2. Tematyka zajęć zostanie ustalona przez komisję, w skład której wchodzi co najmniej 5 adwokatów delegowanych przez właściwe okręgowe rady adwokackie.
3. Skład komisji nie może być większy niż 9 osób.
4. Komisja wybierze ze swojego grona przewodniczącego i sekretarza.
5. Kadencja komisji trwa trzy lata.

§ 17
Udział adwokatów w szkoleniach zostanie potwierdzony świadectwem.

§ 18
Szkolenia organizowane w ramach adwokackiej regionalnej komisji doskonalenia zawodowego mogą być przeprowadzane poza siedzibą samorządu adwokackiego.

§ 19
1. Do zadań adwokackich regionalnych komisji doskonalenia zawodowego należy także udzielanie opinii prawnych dla organów samorządu adwokackiego oraz adwokatów, w zakresie aktualnych zagadnień związanych z wykonywaniem zawodu adwokata bądź funkcjonowaniem Adwokatury.
2. W zależności od potrzeb okręgowa rada adwokacka może ad hoc uzupełniać skład komisji o specjalistów spoza Adwokatury w celu wydania zleconej ekspertyzy.
3. Opinie powinny być wydawane w formie ekspertyzy lub opinii prawnych. Za wydanie i opracowanie ekspertyzy lub opinii członkowie zespołów opiniodawczych działających w ramach komisji powinni być wynagradzani z funduszy okręgowych rad adwokackich. Opinie takie powinny być prezentowane w taki sposób, aby mogły dotrzeć do szerokiego kręgu adwokatów i aplikantów adwokackich.


Rozdział IV
Koszty doskonalenia zawodowego

§ 20
1. Podejmowane przez organy Adwokatury działania dotyczące doskonalenia zawodowego adwokatów mają charakter odpłatny, stanowiący koszt dla działalności zawodowej adwokatów w różnych formach przewidzianych przez prawo.
2. Odpłatność za konferencje, kursy i seminaria powinna wyrównywać niezbędne koszty organizacyjne.

§ 21
Koszty działalności adwokackiej regionalnej komisji doskonalenia zawodowego oraz koszty szkolenia adwokatów ponoszą okręgowe rady adwokackie, przy których działają regionalna komisja lub adwokaci. Finansowanie działalności z zakresu doskonalenia zawodowego odbywa się z następujących źródeł:
a) ze składki adwokackiej,
b) dodatkowych opłat od adwokatów uczestniczących w zajęciach,
c) reklam,
d) dotacji,
e) wynagrodzenia płatnego z innych środków okręgowej rady adwokackiej,
f) ze środków okręgowych rad adwokackich, na rzecz których działa regionalna komisja doskonalenia zawodowego, proporcjonalnie do stanu osobowego danej izby,
g) z innych źródeł finansowania szkoleń zawodowych, m.in. z dotacji i subwencji,
h) z własnych środków adwokatów, które mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w prowadzonych przez nich formach działalności zawodowych.

§ 22
Koszty doskonalenia zawodowego obciążają adwokatów i są one między innymi ponoszone przez uiszczanie składki adwokackiej. Przewiduje się także na zasadzie dobrowolności dodatkowe finansowanie przez adwokatów udziału w szkoleniach zawodowych.

§ 23
Adwokaci jako pracodawcy, prowadzący działalność zawodową w różnych formach przewidzianych przez prawo, mogą także ponosić koszty szkolenia aplikantów adwokackich oraz innych zatrudnianych prawników.
Rozdział V
Przepisy przejściowe i końcowe

§ 24
Uchwała wchodzi w życie z upływem 6 miesięcy od dnia uchwalenia, z wyjątkiem § 13, który wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2008 roku.
UCHWAŁA NR 41/2006
Naczelnej Rady Adwokackiej
z dnia 25 marca 2006 r.

Naczelna Rada Adwokacka wyraża zdecydowany sprzeciw wobec próby odebrania samorządowi adwokackiemu prawa do sprawowania sądownictwa dyscyplinarnego adwokatów i aplikantów adwokackich.
Przygotowany przez Ministra Sprawiedliwości projekt ustawy o postępowaniu dyscyplinarnym wobec osób wykonujących niektóre zawody prawnicze – jest kolejnym zamachem na samorządy zawodowe i w oczywisty sposób zmierza do podporządkowania instytucjom Państwa wszelkich przejawów społecznej aktywności i utrwalonych w Polsce struktur społeczeństwa obywatelskiego.
Poddanie odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów i aplikantów sądownictwu korporacyjnemu jest jednym z fundamentów samorządności adwokackiej, mającej swoje konstytucyjne umocowanie w art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wywodzącej się wprost z naturalnego prawa wolności zrzeszania się.
Sądownictwo dyscyplinarne, pozostając w gestii samorządu adwokackiego, wypełnia dyspozycję art. 17 ust. 1 Konstytucji o sprawowaniu pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu zaufania publicznego w granicach interesu publicznego dla jego ochrony.
Trudno zrozumieć intencje projektodawcy w sytuacji, gdy obecny stan prawny zapewnia zarówno Ministrowi Sprawiedliwości jak i Sądowi Najwyższemu pełny nadzór nad korporacyjnym postępowaniem dyscyplinarnym. Minister Sprawiedliwości mimo posiadanych uprawnień, nie kwestionował dotychczas prawidłowości, ani rzetelności adwokackich orzeczeń dyscyplinarnych.
Wbrew tezie przedstawionej w uzasadnieniu, projekt ustawy jest sprzeczny z regulacjami europejskimi, bowiem w żadnym z krajów Unii Europejskiej instytucje państwowe nie pozbawiły samorządu adwokackiego pełnego zakresu orzekania w sprawach dyscyplinarnych.
Naczelna Rada Adwokacka sprzeciwia się również kolejnej proponowanej nowelizacji ustawy Prawo o adwokaturze, dotyczącej zwiększenia uprawnień nadzorczych Ministra Sprawiedliwości.
Samorząd adwokacki, ze wszystkimi jego uprawnieniami, został ustanowiony dekretem Naczelnika Państwa Marszałka Józefa Piłsudskiego w 1918 r. Narodził się więc w okresie II Rzeczypospolitej, do której tradycji i osiągnięć tak chętnie odwołują się dziś środowiska polityczne deklarujące przywiązanie do zasad patriotyzmu, w tym również autorzy projektu ustawy.
Naczelna Rada Adwokacka uważa za swój obowiązek przedstawić publicznie stanowisko w powyższej sprawie, bowiem omawiane projekty są szkodliwe i godzą w podstawy demokratycznego państwa prawnego.




Naczelna Rada Adwokacka otrzymała do wiadomości list Prezydenta Rady Adwokatur i Stowarzyszeń Prawniczych Europy CCBE z siedzibą w Brukseli w sprawie ograniczania uprawnień samorządów prawniczych w Polsce.
List adresowany jest do Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro. Autor listu wyraził zgodę na jego opublikowanie.

Bruksela, 26 kwietnia 2006

Pan Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości
Rzeczypospolitej Polskiej
Al. Ujazdowskie 11
00-567 Warszawa
Szanowny Panie Ministrze,

Zwracam się do Pana w imieniu Rady Adwokatur i Stowarzyszeń Prawniczych Europy (CCBE), międzynarodowej organizacji reprezentującej ponad 700 tys. prawników europejskich adwokatur i stowarzyszeń prawniczych państw członkowskich Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Naszych członków reprezentujemy wobec instytucji europejskich, jak również pełnimy rolę doradczą przy Radzie Europy.
Śledząc wydarzenia na przestrzeni ostatnich miesięcy, CCBE niniejszym wyraża niepokój wywołany podjętą przez Pański rząd inicjatywą dalszego ograniczania samorządów prawniczych w wykonywaniu ich konstytucyjnego zadania, jakim jest sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem zawodu przez adwokatów i radców prawnych, w tym prawa do sprawowania sądownictwa dyscyplinarnego. Rozumiem, że według wersji z 7 marca 2006 r. projekt ustawy o odpowiedzialności dyscyplinarnej zmierza do wyłączenia dyscypliny spod kompetencji korporacji prawniczych.
Jedną z podstawowych wartości zawodów prawniczych jest niezależność, równie niezbędna dla wymiaru sprawiedliwości jak niezawisłość sędziów. Utrata tej niezależności zagraża jednemu z filarów wymiaru sprawiedliwości i poszanowania prawa. W całej Europie fundamentalnym zadaniem samorządów jest określenie zasad etyki zawodowej i nadzór nad należytym wykonywaniem zawodu.
Celem systemu dyscyplinarnego, któremu podlegają prawnicy, jest strzeżenie – w interesie publicznym – podstawowych wartości zawodu. Właściwe stosowanie zasad wynikających z podstawowych wartości zawodu wymaga znajomości tych reguł. Dlatego też we wszystkich Państwach Członkowskich członkowie korporacji prawniczych odgrywają zasadniczą rolę w ich stosowaniu.
Naszym zdaniem, inaczej niż ma to miejsce w projekcie ustawy Pańskiego rządu, postępowanie dyscyplinarne przeciwko prawnikom nie powinno być zadaniem prokuratora jako przedstawiciela państwowej władzy wykonawczej, albowiem stoi on na straży przestrzegania prawa karnego. Nie ma natomiast podstaw, aby prokurator ścigał za nieprzestrzeganie zasad etycznych będących zbiorem norm ustalonych przez samorząd.
Uważamy również, że w obecnym projekcie została naruszona zasada równości wobec członków poszczególnych zawodów prawniczych, albowiem postępowanie dyscyplinarne wobec sędziów będzie prowadzone przez sędziów sądów powszechnych, znających specyfikę wykonywania tego zawodu, podczas gdy członkowie wolnych profesji poddani zostaną ocenie – zarówno na etapie wniesienia sprawy jak i jej rozstrzygnięcia – osób niebędących członkami ich korporacji.
Obecnie w żadnym z państw Unii Europejskiej orzekanie w sprawach dyscyplinarnych w pierwszej instancji nie jest wyłączone spod kompetencji samorządu zawodowego. Jedynie w niektórych państwach dopiero w instancjach odwoławczych skład organu orzekającego jest bardziej zróżnicowany (kontrola sądu bądź kontrola organów mieszanych składających się z sędziów i prawników).
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 marca 2006 w sprawie zawodów prawniczych i interesu ogólnego w funkcjonowaniu systemów prawnych podkreśla, iż samorządy zawodowe prawników odgrywają zasadniczą rolę w utrzymaniu wysokich standardów zawodowych i etyki zawodowej, chroniąc swych członków przed niesłusznymi restrykcjami oraz naruszeniem prawa.
Ponadto chciałbym zwrócić uwagę na dane raportu Rady Europy zatytułowanego Europejskie Systemy Prawne 2002 z kwietnia 2005, z których wynika, iż obecny system postępowania dyscyplinarnego w Polsce jest efektywny oraz nie odbiega od norm europejskich.
W związku z powyższym zwracam się do Pana uprzejmie z apelem o ponowne rozpatrzenie projektowanej ustawy i przygotowanie, z udziałem organów samorządu zawodowego, zmian w istniejących przepisach zmierzających do poprawienia skuteczności postępowania dyscyplinarnego w ramach samorządów radcowskiego i adwokackiego, z wykorzystaniem kompetencji Ministra Sprawiedliwości do sprawowania nadzoru nad postępowaniem dyscyplinarnym.
Jeśli CCBE mogłaby w jakikolwiek sposób służyć pomocą w tych sprawach, proszę o kontakt. Jeśli uzna Pan, że zachodzi potrzeba osobistego omówienia niektórych kwestii, chętnie spotkam się z Panem w Warszawie.

Z poważaniem,
Manuel Cavaleiro Brandão
Prezydent CCBE